قصه دل

من بی تو هیچم تو باورم نکن

 خیسم ز گریه تنهاترم نکن

 عاشق نبودم تا با تو سر کنم

 آتش نبودم خاکسترم نکن

اگه عاشقت نبودم اگه بی تو زنده بودم

 تو بمون که بی تو غصه می خورم

اگه دل به تو نبستم اگه این منم که هستم

 ولی از هوای گریه ات پرم

 اگه شکوه دارم از تو اگه بی قرارم از تو

 تو بمون که آشیانه ام تویی

 به هوایت ای ستاره به تو می رسم دوباره

اگه عاشقم بهانه ام تویی

دل کنده بودم از هم زبونیت

 پنهون نکردی از من نشونیت

 من پا کشیدم از عهد بسته ام

 تو پا فشردی بر مهربونیت

اگه هم زبون نبودم اگه مهربون نبودم

چه کنم دل این دل شکسترو

 اگه سرد و مرده بودم اگه پر نمی گشودم

به تو بستم این دو بال خستمرو

اگه شکوه دارم از تو  اگه بی قرارم از تو

تو بمون که آشیانه ام تویی

 به هوایت ای ستاره به تو میرسم دوباره اگه عاشقم بهانه ام تویی.

اکنون دستان پرگناهم را به سوی معبود عاشقان دراز می کنمودعای فرجت راباخود زمزمه می

کنم شاید آن محبوب یگانه درد من وهمه ی منتظران رابنگرد ونور امیدی بردل های مأیوسمان

بتاباند وظهورت رابراین زمین خسته ارزانی گرداند وازخداوندگارجهانیان فرجت راخواستارم...

خدا کند که بیاید.............................................

بیا که دوست دارمت !! بگذار که آسمان، آنگونه که هست در جذبه دو

چشم تو، خود را بگسترد. بگذار تا ماه، حتی به زیر ابر، در این سیاه شب،

آرامشی به قلب سپید تو آورد... شاید کمی که گذشت، شاید تبسم در

چشم روزگار، شاید که مشق صبر، تکلیف روزگار، نچندان به کام ماست...

 بگذار زیر و بم این زمین سخت، با پای خسته تو، گفت و گو کند. شاید

قبول جهان، آنچنان که هست، آغاز زندگی است. آنجا که واژه ها به هیاهو

نشسته اند. شاید که شاخه گلی از سکوت ناب، آواز زندگی است.

من اگر روح پريشان دارم من اگر غصه هزاران دارم گله از بازي دوران دارم

 دل گريان،لب خندان دارم به تو و عشق تو ايمان دارم در غمستان نفسگير،

اگر نفسم ميگيرد آرزو در دل من متولد نشده، مي ميرد يا اگر دست زمان

درازاي هر نفس جان مرا ميگيرد دل گريان، لب خندان دارم به تو و عشق تو

ايمان دارم من اگر پشت خودم پنهانم من اگر خسته ترين انسانم به وفاي

همه بي ايمانم دل گريان، لب خندان دارم به تو و عشق تو ايمان دارم

تو مرا مي فهمي

                         من تورا ميخواهم

                                 و همين ساده ترين قصه ي يك انسان است

تو مرا مي خواني

                           من تورا ناب ترين شعر زمان مي دانم

در تمام مسير طولاني که خود را همراه آن کرده بودم
تسليم دوست داشتنهايم شدم و هزاران بار بغض خود را در گلوي خود حبس کردم
تو در دلم جوانه زدي و زيستي اما به خواست من ,و حال من به اين زيستن خاتمه ميدهم
دل گمراهم بوي عطر عشق تو را ناخواسته و ندانسته به سوي من آورد
فکر ميکردم در پاييز هم مي توان جوانه زد اما اين بار ساقه هاي محبت در دل من خشک و سياه شدند
قلب عاشقانه ام را چه بي رحمانه سوزاندي
لحظه هاي سبز و شيرين مرا چه ناعادلانه به سياهي و تلخي کشاندي
هميشه بر آن بودم که از عشق زيبايم براي همگان بخونم
و فرياد برآرم که چگونه عاشق دوست داشتنت بودم
اما هرگز اين خروش عشق را در دل من باور نداشتي
حالا ديگر شرمگين اين دل خود شدم.... براستي چرا تورا ساختم ؟؟؟؟

 چرا تورا ساختم ؟
چرا ترانه هاي عاشقي را براي تو سرودم؟
حال ديگر عشق من خفته است, دستانم ديگر آغوش گرمت را طلب نمي کنند
واي بر من که چگونه در حسرت دوست داشتنت سوختم
واي بر من که چگونه شب و روزم را آلوده ي تو کردم
چه ناگاه بانگ نفسهايت را برايم خاموش کردي
چه ناگاه شيشه ي دلم را با غرورت شکستي
و چه  ناگاه  مرا در آتش عشق بي فروغت سوزاندي
رهايت کردم,رهايت کردم که ديگر در قفس قلبم اسيرو درمانده نباشي
عشق تو را براي خود يک خاطره ي جاودانه ثبت خواهم کرد
يقين داشته باش که ديگر سرزمين تشنه ي دلم را با وجود تو سيراب نخواهم کرد
و گلهاي زيباي باغچه ي عشقم را ديگر با نگاه تو آبياري نخواهم کرد
تقدير را اينگونه برايم رقم زدي مي توانست زيباتر از اين باشد
غنچه ايي در حال شکفتن باشد اما تو خواهان آن نبودي
ديگر نمي مانم,مي روم ,ميروم و آن کلبه عاشقي و آن غروب پاييزي را با تمام زيبائيهايش به تو مي سپارم
پس رهايش نکن بگذار بپاس عشقي که به تو داشتم اين خاطرات براي هميشه زنده بماند
هرگز شوق سفر را با من نداشتي ... و هرگز مرا همراهي نکردي
نميدانم خانه عاشقي کجاست و به کدامين سو بايد رفت؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

میگن دنیا دو روزه ... اما این دو روز ؛ دو روزه کاملا متضاد هستن
یه روز تو به دنیا می خندی ..... یه روز دنیا به تو
یه روز دنیا به روت می خنده ... یه روز بهت می خنده
یه روز از فرش به عرش می رسی و یه روز ....
یه روز همه دوست دارن یه روزهمون آدما چشم ندارن ببیننت
یه روز کوهی از غمی ... یه روز ........
یه روز شاه و یه روز گدا ..........
تو که اینو میدونی
پس واسه خاطر فردات چشماتو به روی امروزت نبند و از امروزتم دلگیر نشو و
فراموش نکن فردایی هم هست .......
تو که میدونی نه تلخی امروز موند نیه و نه شیرینی فردا همیشگیه
پس خودت باشو از ترس زمستون توی تابستون کاموایی نپوش
از آتیش تابستون زمستون لخت نرو بیرون ............................

اگر مي دانستي كه چقدر دلتنگ تو هستم درجه ي ديوانگي ام را به چشم خود مي ديدي
اگر مي دانستي كه لحظه هاي حضورت ، تيك تاك ساعت زمان زندگي از كار باز مي ايستد
امواج طوفاني نگاهم را كه زير پلكهاي پراز اشكم پنهان است حس مي كردي
اگر مي دانستي كه صداي ضربان نفسهايت در قلب بيقرارم ، حكايت دلواپسي ها را نقش مي بندد
تمام قصه هايي را كه در طول دوبهار براي رؤياهايم ساختم ، لمس و باور مي كردي
اگر مي دانستي كه طنين ناز صدايت ، فصل فصل كتاب زندگي ام را رنگين و زيبا مي كند
آنگاه تمام اشكهاي غريبانه ام براي دل شيشه اي و نازكت معنا مي شود
اگر مي دانستي كه لرزش ضربان قلبم براي ضربان قلب عاشقت چگونه هراسان مي تپد
عشق را در امواج نگاههاي بي تابي و دلنگراني هايم مي ديدي و حقيقت درونم را روشن مي گرفتي
اگر مي دانستي كه چقدر بيقرار و دلتنگ تو و لحظه هاي شيرين بودن و حس كردنت هستم
تپش موج هاي عاشقي را در چشكانم حس مي كردي و مي دانستي كه چقدر چشم به راه توام
اگر مي دانستي كه حتي با وجود بودنت و حس كردنت بازم هميشه و هرلحظه دلتنگ توام
مي ديدي كه يك ديوانه چگونه براي حضور تو و نفسهايت پرپر مي شود و هرلحظه اشك مي ريزد
آري من چشم به راه توام اي ماه تابان هستي و بي كسي هاي عاشقي غريب
من بي تاب و بيقرار لحظه هاي بودنت هستم اي ستاره ي چشمك زن و روشن شبهاي تارم
من زنده به عشق توام ، پايبند به نفس هاي توام ، و در انتظار حضور ديدگان عاشقت هستم
من با تكرار نفس هاي تو زنده هستم و با حرفها و لبخندهاي آسماني تو جاني تازه ميگيرم
آري من بي تو هيچم اي اولين و آخرين و تنها عشق ماندگار ...................
بخشي از نوشته هاي يك ديوانه
و قسمتي از كتاب عشقي كه شايد هيچ وقت و هيچ جا چاپ نشود